Rząd przedstawił propozycje dotyczące minimalnego wynagrodzenia, płac w budżetówce oraz waloryzacji świadczeń na 2027 rok. Choć oficjalnie mówi się o podwyżkach, coraz więcej przedstawicieli pracowników ocenia je jako działania pozorne, które w praktyce jedynie rekompensują skutki inflacji. Zgodnie z propozycją Rady Ministrów minimalne wynagrodzenie od 1 stycznia 2027 roku miałoby wzrosnąć do 4950 zł brutto. Oznacza to podwyżkę o zaledwie 144 zł miesięcznie, czyli 3 proc. Podobnie wygląda sytuacja w przypadku minimalnej stawki godzinowej, która miałaby wzrosnąć o 90 groszy. Dla wielu pracowników takie kwoty nie stanowią realnej poprawy sytuacji materialnej.
Przewodniczący Komisji Krajowej NSZZ „Solidarność” Piotr Duda nie pozostawił w tej sprawie wątpliwości, wskazując, że pracownicy postrzegają rządową propozycję nie jako rzeczywistą podwyżkę, lecz jako „dodatek inflacyjny”. Innymi słowy – państwo nie proponuje wzrostu poziomu życia, a jedynie częściowe wyrównanie strat spowodowanych wzrostem cen. Jeszcze większe niezadowolenie budzi sytuacja pracowników sektora publicznego. Związki zawodowe domagają się 15-procentowego wzrostu wynagrodzeń w budżetówce, argumentując, że tylko takie rozwiązanie pozwoli zatrzymać odpływ wykwalifikowanych kadr do sektora prywatnego. Tymczasem rząd ponownie proponuje wzrosty, które zdaniem związkowców nie odpowiadają skali problemów.
Przedstawiciele strony społecznej ostrzegają, że konsekwencją wieloletniego zamrażania realnych płac może być sytuacja, w której zdecydowana większość pracowników administracji publicznej będzie zarabiała niewiele więcej niż płacę minimalną. W efekcie różnice wynikające z kwalifikacji, doświadczenia i zakresu odpowiedzialności zostaną praktycznie zlikwidowane, co może prowadzić do dalszego spadku jakości funkcjonowania instytucji państwowych. Krytyka dotyczy również sposobu prowadzenia dialogu społecznego.
Piotr Duda przypomniał, że w ubiegłym roku rząd przedstawił swoją propozycję i ostatecznie utrzymał ją bez większych zmian, pomimo konsultacji prowadzonych w ramach Rady Dialogu Społecznego. W związku z tym pojawiają się pytania, czy obecne rozmowy rzeczywiście mają charakter negocjacji, czy też są jedynie formalnością poprzedzającą podjęcie wcześniej ustalonej decyzji. Choć minister rodziny, pracy i polityki społecznej Agnieszka Dziemianowicz-Bąk zapewnia, że przedstawione kwoty są jedynie punktem wyjścia do dyskusji, trudno nie zauważyć, że rząd już teraz wyznaczył bardzo niski poziom oczekiwań. Deklaracja, że płaca minimalna nie powinna rosnąć wolniej niż ceny, oznacza w praktyce akceptację polityki utrzymywania wynagrodzeń na poziomie pozwalającym jedynie zachować dotychczasową siłę nabywczą.
Podczas posiedzenia Rady Dialogu Społecznego pojawił się również temat dodatku mieszkaniowego dla funkcjonariuszy Służby Celno-Skarbowej. Zarówno strona pracowników, jak i pracodawców poparły wspólną uchwałę w tej sprawie. Wskazano, że funkcjonariusze tej formacji wykonują zadania porównywalne do innych służb mundurowych, a mimo to pozostają pozbawieni świadczeń mieszkaniowych dostępnych dla innych grup. Przedstawiciele strony społecznej podkreślają, że koszt wprowadzenia dodatku – około 175 mln zł rocznie – jest niewielki w porównaniu z wpływami budżetowymi, za które odpowiada Służba Celno-Skarbowa. Fakt, że problem ten nadal nie został rozwiązany, jest kolejnym przykładem opieszałości państwa w zakresie polityki kadrowej i wynagrodzeniowej.
Coraz więcej środowisk pracowniczych zwraca uwagę, że rządowe propozycje nie odpowiadają wyzwaniom współczesnego rynku pracy. Jeśli kolejne lata będą przynosiły jedynie symboliczne wzrosty wynagrodzeń, Polska może stanąć przed poważnym problemem niedoboru specjalistów zarówno w administracji publicznej, jak i innych sektorach kluczowych dla funkcjonowania państwa. W takiej sytuacji trudno mówić o ambitnej polityce społecznej – bardziej przypomina ona próbę utrzymania status quo przy rosnącym niezadowoleniu pracowników.
